نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت 2:49 توسط خودنویس تنها|

باج دادن رو اصلا دوست ندارم، ولی خیلی وقتها مجبور شدم بخاطر خوبی کردنم باج بدم، احساسات لعنتیم که تو تنگناهایی قرارم داده، باج هایی رو دادم که فکر کردن بهشون عذابم میده، و احساسات الانمو آشفته میکنه... فکرمیکنم خدا، تو دادن احساس به بنده هاش میزان رو رعایت نکرده، چرا

امشب به دلم یاد نگاریست که نیست در سر هوس وصال یاریست که نیست.. چندیست که این درخت پاییزی دل در شوق رسیدن بهاریست که نیست!... .... پ.ن خنده ی غم